Ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει. Το παραδέχονται εμμέσως πλην σαφώς στελέχη και των δύο κομμάτων εξουσίας. Η εικόνα που αναδίδει το πολιτικό μας σύστημα είναι μάλλον αηδιαστική, ενώ τα αδιέξοδα είναι παραπάνω από φανερά. Η σήψη και η διαφθορά, αποτελούν τα παράγωγα μιας νοσηρής αλλά κυρίαρχης σε όλα τα επίπεδα κομματοκρατίας, που ταλανίζει εδώ και 35 χρόνια τον πολιτικό μας βίο. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, η κυβερνώσα ΝΔ και το αντιπολιτευόμενο ΠΑΣΟΚ, τις τελευταίες ημέρες διαγωνίζονται στο ποιος θα καταρρακώσει περισσότερο το κύρος των δικών των θεσμών, με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον ερχόμενο Μάρτιο. Όλα στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος, ακόμα και η όποια εναπομένουσα αξιοπιστία των δύο μεγάλων κομμάτων.
Τον ίδιο τον κορυφαίο θεσμό (τους) δεν τον σέβονται και δεν τον σεβάστηκαν στο παρελθόν. Και λέμε «κορυφαίος», έστω και αν αυτός αποψιλώθηκε από αρμοδιότητες το 1985, πάλι τότε για να εξυπηρετηθεί μια απόπειρα δημιουργίας συνθηκών πολιτικής κυριαρχίας εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ. Πλέον, η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, με τον τρόπο που αυτή διεξάγεται, μας προσβάλλει όλους βάναυσα, καθώς εξυπηρετεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της εποχής. Αν ο τρόπος εκλογής του Προέδρου δεν αλλάξει, θα δούμε ακόμα χειρότερα. Η πολιτική τάξη που «κυβερνά» (δηλαδή λυμαίνεται) τον τόπο από το καλοκαίρι του 1974, χρησιμοποιεί το θεσμό για να ενθρονίζει και να αποκαθιστά πολιτικούς που απέτυχαν εκλογικά (Στεφανόπουλος, Παπούλιας), στηρίζοντάς τους κατόπιν και επικοινωνιακά, ώστε να μην αναδειχθεί η απουσία της λαϊκής συναίνεσης στις όποιες μεθοδεύσεις. Δεν μπορεί πολιτικοί που απέτυχαν να εκλεγούν βουλευτές, ξαφνικά να παρουσιάζονται ως εξαιρετικά δημοφιλείς, με ποσοστά που παραπέμπουν σε «μπανανίες».
Είναι αδιανόητο σε μια «σύγχρονη Δημοκρατία» (όπως αυτοαποκαλείται και επαίρεται το σύστημα) η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας να είναι αποτέλεσμα παρασκηνιακών συναλλαγών μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά και των όποιων πολιτικών συσχετισμών της εποχής. Η εκλογή του προσώπου που αποτελεί βάσει του Συντάγματος το θεματοφύλακα των θεσμών, πρέπει να γίνεται απευθείας από το λαό. Οι πολίτες πρέπει να έχουν άποψη για το ποιος εγκαθίσταται στο Προεδρικό Μέγαρο. Όπως όλοι αντιλαμβάνονται, το σύστημα που καταχράται τον όρο «δημοκρατία» σε κάθε περίσταση, χρησιμοποιεί δικλείδες ασφαλείας, ώστε να χειραγωγεί ανεμπόδιστα τις πολιτικές εξελίξεις, αφήνοντας, «δημοκρατικά» υποθέτουμε, τον λαό εκτός παιχνιδιού. Όμως, τα όσα ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες, αναδεικνύουν την ανάγκη για ριζικές αλλαγές στον τρόπο εκλογής του Προέδρου.
Από τον Νοέμβριο του '74, όταν και έγινε το νόθο (και κατά τον Μητσοτάκη-και όχι μόνο-«unfair») πολιτειακό δημοψήφισμα (που βόλεψε πολλούς και έθεσε τα θεμέλια για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας των γόνων των πολιτικών οικογενειών) που μόνο από την κληρονομικότητα δεν μας απάλλαξε, ουδέποτε οι πολίτες ερωτήθηκαν μέσω δημοψηφίσματος για μείζονα ζητήματα που κατά καιρούς απασχόλησαν την κοινωνία μας. Αντίθετα, παρακολουθήσαμε αμέτρητα ρεσιτάλ αυταρχισμού (Ανδρέας και Ψηλός), ετσιθελικής επιβολής (Σημίτης), παράκαμψης της λαϊκής βούλησης (Κωστάκης) και βάλε. Είναι καιρός τα πράγματα να αλλάξουν και οι πάλαι ποτέ «πρωταγωνιστές» να αποχαιρετηθούν δια παντός.

Δημήτρης Ζαφειρόπουλος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.