ΚΟΥΠΕΣ 1821-2021

Ένας ευρύτερος πατριωτικός σχηματισμός με προοπτική κυβέρνησης

γράφει ο Δρ. Γεώργιος Γαλέος
π. Βουλευτής Αργολίδος

Όποιος έχει επαφή με τη βάση του ευρύτερου Πατριωτικού χώρου, γνωρίζει ότι υπάρχει απαίτηση για ένωση των εθνικιστικών, πατριωτικών κομμάτων και φορέων. Εβδομήντα πέντε κόμματα υπήρχαν μέχρι το καλοκαίρι του 2018 και διαρκώς δημιουργούνται καινούργια. Οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων δεν είναι σημαντικές, στην ουσία αλλάζουν μόνο τα ονόματα των προέδρων τους.

Ο μεγαλύτερος φορέας του χώρου είναι η Χρυσή Αυγή, η οποία δέχτηκε από το σύστημα μεγάλο πόλεμο, αλλά επέλεξε και λανθασμένες πολιτικές και τακτικές.
Όπως χαρακτηριστικά είπε ένας παλιός και έμπειρος συναγωνιστής: «Σήμερα που η ΧΑ έχει το 7% εφαρμόζει τις ίδιες τακτικές που εφάρμοζε όταν ήταν στο 0,07% ». Αναφέρομαι σε τακτικές του «διαλυθείτε και ψηφίστε μας» ή στο να έχουν προοπτικές εξέλιξης στον κομματικό και πολιτικό μηχανισμό μόνο τα στελέχη που ανήκουν στο στενό «οικογενειακό περιβάλλον». Η ΧΑ είναι σήμερα μόνη, απομονωμένη και πολύ πίσω από όλα τα εθνικιστικά/πατριωτικά κόμματα της Ευρώπης που δεν θέλουν καμία συνεργασία μαζί της. Βασική αιτία για όλα αυτά είναι η πολιτική του «Εναντίον όλων». Η πολιτική αυτή είναι καλή μόνον αν ο Ν.Γ. Μιχαλολιάκος σκέπτεται να διεκδικήσει το αλάθητο του Πάπα.

Τα πράγματα όμως με τους αρχηγούς και προέδρους των μικρών κομμάτων δεν είναι καλύτερα. Αυτοί συνήθως ακολουθούν ευτελείς στόχους καπηλευόμενοι τα πατριωτικά αισθήματα του εκλογικού σώματος.
Έτσι λοιπόν ευελπιστούν να συγκεντρώσουν το 1,5% που θα τους εξασφαλίσει την κρατική επιχορήγηση. Άλλοι πάλι ελπίζουν να μπουν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ή το Ευρωκοινοβούλιο για να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους και τους «κολλητούς τους» το μισθό και τα προνόμια του Βουλευτού ή του Ευρωβουλευτού.
Τι όμως θα κερδίσει η Πατρίδα αν μπουν στη βουλή ένα ή δύο κόμματα με ποσοστά του 3% – 4%;
Τίποτα! Θα περιθωριοποιηθούν (όπως η Ένωση Κεντρώων και το Ποτάμι) ή θα καταντήσουν δεκανίκια της κυβέρνησης (όπως οι ΑΝΕΛ) με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Τι θα αλλάξει αν μπει ένας ακόμα Έλληνας Πατριώτης στο Ευρωκοινοβούλιο;

Ας μη γελιόμαστε, πάλι τίποτα δεν αλλάζει!!!
Βέβαια τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά αν μπουν 30-35 Έλληνες πατριώτες/εθνικιστές στη βουλή. Και η φωνή μας στην Ευρωβουλή είναι δυνατότερη, αν στείλουμε τρείς αντιπροσώπους μας αντί ενός.

Αυτό είναι που θέλει η εκλογική μας βάση
Πριν λίγο καιρό συνομιλούσα με μία παρέα φίλων και μου εξέθεσαν την εξής ενδιαφέρουσα άποψη:
«Γιώργο μου είπαν, κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι κάθεται στον καναπέ και ότι δεν ενδιαφέρεται για τις πολιτικές εξελίξεις και αυτό είναι άδικο. Μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε κάποιος ηγέτης να βγει μπροστά για να τον ακολουθήσουμε. Όσες φορές μας κάλεσαν οι μακεδονικές οργανώσεις εμείς αμέσως ανταποκριθήκαμε δημιουργώντας δύο μεγαλοπρεπείς συγκεντρώσεις με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο».
Ομολογώ, ότι αυτή η άποψη με εξέπληξε και αντιλήφθηκα, ότι σήμερα δεν υπάρχει κανένας ηγέτης που να μπορεί να μας ενώσει και να μπει μπροστά.
Στα ίδια αποτελέσματα καταλήγει και η διαδικτυακή δημοσκόπηση της εφημερίδος Ελεύθερος Κόσμος. Αξίζει τον κόπο να δούμε τα κυριότερα σημεία της.
Στο ερώτημα, αν χρειάζεται να δημιουργηθεί ενωτικός φορέας τα δύο τρίτα απαντούν ΝΑΙ.
Στο ερώτημα,πώς κρίνει τις προσπάθειες για την ένωση του χώρου μόνο 28% απαντούν αρνητικά.
Και στο ερώτημα, ποιος από τους υπάρχοντες προέδρους μπορεί να ηγηθεί ενός ευρύτερου ψηφοδελτίου το 55% απαντά ΚΑΝΕΝΑΣ!

Στην πρόσφατη διάσπαση του ΛΑ.Ο.Σ σε ΛΑ.Ο.Σ και ΑΠΕΚ τα περισσότερα σχόλια στα κοινωνικά μέσα δεν ήταν υπέρ του ενός ή του άλλου προέδρου, αλλά τους υπενθύμιζαν, ότι ο κόσμος θέλει την ένωση ενώ αυτοί προτιμούν τη διάσπαση!
Τι μπορεί να γίνει όταν υπάρχει ανάγκη για ένωση και ηγέτης δεν υπάρχει;

Ένας μεγάλος συνασπισμός!
Μία ένωση των κομμάτων αλλά όχι με την στρατηγική του «διαλυθείτε εσείς και προσχωρήστε σε εμάς». Μία στρατηγική που δεν απέδωσε και ούτε πρόκειται να αποδώσει.
Αντ’ αυτού η στρατηγική πρέπει να επιτρέπει στα κόμματα του συνασπισμού να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους και τις προσωπικές και ιδεολογικές ιδιαιτερότητές τους.
Ένας μεγάλος συνασπισμός θα προσελκύσει, εκτός από τους δικούς του ψηφοφόρους και πολλούς ψηφοφόρους από την ΝΔ και την ΧΑ αποκτώντας μεγάλη δυναμική. Θα ανοιχτούν νέες προοπτικές πχ. για πραγματική συγκυβέρνηση, όχι μόνο στα χαρτιά τύπου ΑΝΕΛ, και γιατί όχι ίσως και για κυβέρνηση!

Έτσι τελικά θα παραμεριστούν οι διαφορές, και θα υπηρετήσουμε την Πατρίδα μας που όλοι αγαπάμε.
Οι πρόεδροι πρέπει τελικά να καταλάβουν, ότι είναι άλλο να είσαι πρόεδρος ενός κόμματος εκτός βουλής ή βουλευτάκος ενός κόμματος του 3% και εντελώς διαφορετικό να είσαι Υπουργός ή Υφυπουργός της Κυβέρνησης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μας έδειξε πως γίνεται, εμείς είμαστε Ανεπίδεκτοι Μαθήσεως;

Αφήστε το σχόλιο σας

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ