«Σαρακοστή», διαβάζουμε, «σημαίνει αποκοπή από το ίδιον θέλημα και προσχώρηση στην γκρίζα, αμφιλεγόμενη, συχνά θεοσκότεινη περιοχή του Άλλου. Εκεί δεν έχει φαντασμαγορία και ασφάλεια και ανάπαυση, αλλά μόνον αγάπη φωτιστική, η οποία δύναται να ραγίζει, με τόπο σταυροαναστάσιμο, την πάσα σκοτεινότητα!»

Σαρακοστή σημαίνει αναχώρηση από τα τετριμμένα, πλεονάζοντα ή χαμερπή τού βίου, από τα κραυγαλέα και λυσσαλέα του καθημερινού θορύβου των πραγμάτων... Σημαίνει σιωπηλότητα, την ώρα που όλα εγείρουν θλιβερές φωνασκίες και κηρύγματα μικράς πνοής... Σημαίνει νηφαλιότητα... Σημαίνει νοσταλγία γεγονότων που δεν ιστορήθηκαν ακόμη... Σημαίνει εναγώνια αναμονή του Αδιανόητου...

Υπέρβαση των βιολογικών μας ορίων

Σαρακοστή λοιπόν. Οι καμπάνες θα χτυπήσουν για να αρχίσουμε περισσότερο εντατικά να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε. Σύμφωνα με την εγκύκλιο του μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης Άνιμου, «η προσευχή και η νηστεία φανερώνουν την ανωτερότητα του ανθρώπου από τα ζώα και καθιστούν τον πιστό ικανό να νικά ακόμα και τους δαίμονες (Ματθ. 17,21). Η προσευχή και η νηστεία δίνουν στον καθένα μας την δυνατότητα να διαπιστώσουμε την ελευθερία του πνεύματός μας και την δυναμική της θελήσεώς μας. Η προσευχή και η νηστεία ανεβάζουν τον άνθρωπο ψηλότερα από τα βιολογικά του όρια. Η προσευχή, μας κάνει ικανούς να συνομιλούμε και να συνεργαζόμαστε με τον Χριστό. Η νηστεία, μας δίνει την εμπειρία της απεξάρτησης από τη φθορά και την νομοτέλεια. Η προσευχή φανερώνει ότι το κέντρο της ζωής μας είναι ο Χριστός και η νηστεία δείχνει αν αγαπάμε το Χριστό περισσότερο από ο,τι αγαπάμε αυτόν τον κόσμο. Η προσευχή, μας μπολιάζει στην Αγία Τριάδα και η νηστεία, μας καθιστά συγγενείς του Θεού (Εφεσ. 2,19)».